When I'm On the Phone, I Know You're Always Listening
Winner talaga ang Madam kapag nagpopost. Heniweys, ako din kapag pumapasok ako feeling ko it's sucking the life out of me. Hindi nga lang ako nagsusuka. Although , parati naman akong nahihilo. Hindi ako buntis, ok? Wala naman akong morning sickness or anything. Siguro, nagfefeed din ako dun sa paranoia/dementia kuning kuning na sinasabi ni Madam. Sinabihan kasi ako nito na extremely disturbed (not disturbing) individual eh. So, ang nangyayari tuloy eh nagkakaron ako ng secret relationship with myself (yes, it's possible, I might as well tell you bago niyo malaman sa iba). Anyway, so minsan the usual love affair with yourself. Pero kaya lang mas nagiging madalas ang victim-assailant relationship (siguro, dahil eto rin ang nagiging preoccupation ko). Kaya lang, I've disposed of the flowers/chocolate/hatid-sundo thing (because it would be too weird if I give myself flowers or chocolates di ba? And how can I make hatid-sundo myself? Like, heller?). Tapos, binibigyan ko din ng human failings at faults iyong iba't ibang persona (talk about extreme internalizing!). Anyway, siguro in a way nakakatulong itong exercise na ito kapag nagsusulat ng thrillers, at mysteries.
My gulay, feeling ko talaga minsan mababaliw na ako dito. Hindi ko nga namalayan once na tumutulo na pala sipon ko sa opisina ko kasi I was hellbent on destroying something kaya lang ala talagang outlet (joskoday, shades of Junk Food! hindi nga lang ako adik). So, tumutulo na nga sipon ko nagkakaron pa ako ng dizzy spells. Tatalon na ako sa 9th floor kapag magkaron ako ng fainting spell (na pwede kung me anghit ang katabi ko).
Kailangan na nga lang tapusin ang kailangan tapusin. Heniweys, dedma to the world. Iyon na ang aking mantra (with matching sinister laugh, kasi I still want to see it destroyed and burning to the ground).
Winner talaga ang Madam kapag nagpopost. Heniweys, ako din kapag pumapasok ako feeling ko it's sucking the life out of me. Hindi nga lang ako nagsusuka. Although , parati naman akong nahihilo. Hindi ako buntis, ok? Wala naman akong morning sickness or anything. Siguro, nagfefeed din ako dun sa paranoia/dementia kuning kuning na sinasabi ni Madam. Sinabihan kasi ako nito na extremely disturbed (not disturbing) individual eh. So, ang nangyayari tuloy eh nagkakaron ako ng secret relationship with myself (yes, it's possible, I might as well tell you bago niyo malaman sa iba). Anyway, so minsan the usual love affair with yourself. Pero kaya lang mas nagiging madalas ang victim-assailant relationship (siguro, dahil eto rin ang nagiging preoccupation ko). Kaya lang, I've disposed of the flowers/chocolate/hatid-sundo thing (because it would be too weird if I give myself flowers or chocolates di ba? And how can I make hatid-sundo myself? Like, heller?). Tapos, binibigyan ko din ng human failings at faults iyong iba't ibang persona (talk about extreme internalizing!). Anyway, siguro in a way nakakatulong itong exercise na ito kapag nagsusulat ng thrillers, at mysteries.
My gulay, feeling ko talaga minsan mababaliw na ako dito. Hindi ko nga namalayan once na tumutulo na pala sipon ko sa opisina ko kasi I was hellbent on destroying something kaya lang ala talagang outlet (joskoday, shades of Junk Food! hindi nga lang ako adik). So, tumutulo na nga sipon ko nagkakaron pa ako ng dizzy spells. Tatalon na ako sa 9th floor kapag magkaron ako ng fainting spell (na pwede kung me anghit ang katabi ko).
Kailangan na nga lang tapusin ang kailangan tapusin. Heniweys, dedma to the world. Iyon na ang aking mantra (with matching sinister laugh, kasi I still want to see it destroyed and burning to the ground).
0 Comments:
Post a Comment
<< Home