Said Sadly
Alam mo natatawa talaga ako dito sa mga posts ni Madame. Winner talaga ever! At natatawa din ako sa mga posts ko minsan. Syemps, 2 days or so ago, nawiwindang ako kasi wa ako mahal sa buhay or walang nagmamahal sa akin (hikbi...). Pero nung pinakinggan ko ang mga kanta ng Babes in Toyland , Queen Adreena, at ng Sleater Kinney kanina, everything seemed so alright?! You know. Parang care ko na lang. (huwag niyo ko tatanungin kung bakit parating babae ang pinapakinggan ko, well, siguro para sa akin, dahil nagkaron na rin sila ng stigma ng pagiging "weaker sex" eh mas nagiging offensive ang kanilang assault) Nababaliw na ata ako dahil sa isang non existent lovelife. Parang nagkakaron na ako ng 2 o 3 persona sa katawan kong ito. Lalabas iyong isa na magcocomfort sa iyo, tapos iyong isa naman eh parang iyong the usual Angel-Devil na lumalabas sa tabi mo. Ewan ko ba, natatawa na nga lang ako kapag sinasabihan ako na: " alam mo, the first time I met you, akala ko ang bait bait mo." Pero...pero... mabait ako. mabait. Although, a bit sarcastic. At siguro, kaya ayoko din magkaron ng gelpren dahil inaassociate ko ang pagmamahal with weakness. And, who wants to be weak? Kaya nga tinatanggal ko ang traces of vulnerability from my persona, kasi nakakainis. It's something that stains you.
At ay, oo nga pala. Kasi iyong isa kong ex-friendships ay aalis na ng bansa. I really do not know kung sasaya ba ako na aalis sila, or malulungkot kasi baka maging better off sila (as usual, pag katabi ko ang Madame, hindi sila sasaya). Kaya lang batid ko na naman, na itong mga ex-friendships ko eh walang respeto sa akin. Matagal ko nang alam iyon. Me mga instances kasi na me gagawin ka, tapos galit sila. Gagawin ng isa sa kanila (or one of them), no one raises a hair about it. Napaisip na rin ako, would I even want to be around these people? (with the minor exception of 2 or 3 people) And my final answer is: No. No, I will promise to myself that I will not go to any gathering that they will invite me to (if it does occur to them to invite me... day, meron nang instance na hindi ako inimbita... pero k lang, kasi it was a non-event at andun pa ang kalabang mortal ko). Itaga na po natin sa bato, hinding hindi na ako pupunta (Dear God, sana I'll stick to my promise).
About a year ago, meron akong nakilala somewhere (God, I really forget unimportant people). Nagkaroon kami ng heated debate, at ang pota, marami siyang mga arguments na hindi ko talaga matake. Tulad na lang ng: Ang mayayaman ang nagdidikta sa "art." Ang sabi ko: "Since when?" Sabi niya: " Since time immemorial" daw. Sabi ko: "Alam mo, if you're quoting from cliches, I won't believe it." Dahil na dun, e natapos na ang usapan. Kasi naman, sino bang maniniwala na ang isang tulad niya ang magdidikta ng kung ano at kung alin ang hindi "art." It's rather unfathomable na isang lowlife na tulad niya ang magiging door to fame. Pero aaminin ko, nagiging commodity kasi ang kahit ano ngayon. Kung sino nga naman ang me pera, siya ang magigigng hari o reyna.
Pahabol pa pala. Ayoko ng lover/gelpren na high maintenance, mas lalo lang ata akong madedepress. Hindi rin ako high maintenance. Syet, this is fucking pathetic! There goes my sober self! Pero, bakit? Bakit ganoon? Or, bakit ganito?
Alam mo natatawa talaga ako dito sa mga posts ni Madame. Winner talaga ever! At natatawa din ako sa mga posts ko minsan. Syemps, 2 days or so ago, nawiwindang ako kasi wa ako mahal sa buhay or walang nagmamahal sa akin (hikbi...). Pero nung pinakinggan ko ang mga kanta ng Babes in Toyland , Queen Adreena, at ng Sleater Kinney kanina, everything seemed so alright?! You know. Parang care ko na lang. (huwag niyo ko tatanungin kung bakit parating babae ang pinapakinggan ko, well, siguro para sa akin, dahil nagkaron na rin sila ng stigma ng pagiging "weaker sex" eh mas nagiging offensive ang kanilang assault) Nababaliw na ata ako dahil sa isang non existent lovelife. Parang nagkakaron na ako ng 2 o 3 persona sa katawan kong ito. Lalabas iyong isa na magcocomfort sa iyo, tapos iyong isa naman eh parang iyong the usual Angel-Devil na lumalabas sa tabi mo. Ewan ko ba, natatawa na nga lang ako kapag sinasabihan ako na: " alam mo, the first time I met you, akala ko ang bait bait mo." Pero...pero... mabait ako. mabait. Although, a bit sarcastic. At siguro, kaya ayoko din magkaron ng gelpren dahil inaassociate ko ang pagmamahal with weakness. And, who wants to be weak? Kaya nga tinatanggal ko ang traces of vulnerability from my persona, kasi nakakainis. It's something that stains you.
At ay, oo nga pala. Kasi iyong isa kong ex-friendships ay aalis na ng bansa. I really do not know kung sasaya ba ako na aalis sila, or malulungkot kasi baka maging better off sila (as usual, pag katabi ko ang Madame, hindi sila sasaya). Kaya lang batid ko na naman, na itong mga ex-friendships ko eh walang respeto sa akin. Matagal ko nang alam iyon. Me mga instances kasi na me gagawin ka, tapos galit sila. Gagawin ng isa sa kanila (or one of them), no one raises a hair about it. Napaisip na rin ako, would I even want to be around these people? (with the minor exception of 2 or 3 people) And my final answer is: No. No, I will promise to myself that I will not go to any gathering that they will invite me to (if it does occur to them to invite me... day, meron nang instance na hindi ako inimbita... pero k lang, kasi it was a non-event at andun pa ang kalabang mortal ko). Itaga na po natin sa bato, hinding hindi na ako pupunta (Dear God, sana I'll stick to my promise).
About a year ago, meron akong nakilala somewhere (God, I really forget unimportant people). Nagkaroon kami ng heated debate, at ang pota, marami siyang mga arguments na hindi ko talaga matake. Tulad na lang ng: Ang mayayaman ang nagdidikta sa "art." Ang sabi ko: "Since when?" Sabi niya: " Since time immemorial" daw. Sabi ko: "Alam mo, if you're quoting from cliches, I won't believe it." Dahil na dun, e natapos na ang usapan. Kasi naman, sino bang maniniwala na ang isang tulad niya ang magdidikta ng kung ano at kung alin ang hindi "art." It's rather unfathomable na isang lowlife na tulad niya ang magiging door to fame. Pero aaminin ko, nagiging commodity kasi ang kahit ano ngayon. Kung sino nga naman ang me pera, siya ang magigigng hari o reyna.
Pahabol pa pala. Ayoko ng lover/gelpren na high maintenance, mas lalo lang ata akong madedepress. Hindi rin ako high maintenance. Syet, this is fucking pathetic! There goes my sober self! Pero, bakit? Bakit ganoon? Or, bakit ganito?
1 Comments:
hi lola. sorry pero natatawa talaga ako when you call other people 'lowlives.' and that picture of the fate you want for your ex-friends is so funny. but yeah i could relate to your dilemma na wa girlfriend or boyfriend. haay, ako for some reason, wa pa rin boyfriend. it's a drag sometimes, but people keep telling me anyway it's actually overrated to be in a relationship. you have your own probs and then there's this other person to consider all the time. but am still optimistic. i mean, what's not to love about me, right? (hahaha.) the world will know what it's been missing soon enough. ;)
By
Midori, at 9:44 AM
Post a Comment
<< Home